سرگردانیهای یک غریبه وراج

veraje-tanha — Mon, 04 Aug 2008 11:56:18 GMT

"زندگی هر آنچه را می خواستم به من داد.در ضمن به من فهماند آن چیز بی اهمیت بوده است"ژان پل سارتر

خوش به حالت سارتر بزرگوار!تقدیر کوچکترین خواسته هایم را هم به من نداده است تا بعدها بتوانم بی ارزشیش را بفهمم.

وسوسه تنهایی

veraje-tanha — Sat, 26 Jul 2008 20:37:18 GMT

درباره‌ی رمان "تنهایی پر هیاهو" نوشته‌ی "بهومیل هرابال"

پس از خواندنش دچار حسی متضاد شدم.قهرمان این کتاب در کشوری کمونیست زندگی می کند که تیغ سانسورهایش به کتابهای کانت هم می رسد.کارش خمیر کردن کاغذ و کتابهای باطله است. او هنگام خمیرکردن کتاب‌ها به جستجوی کتاب‌هایی خواندنی که گاه در بین کاغذباطله‌ها یافت می‌شوند می‌پردازد و آن‌ها را برمی‌دارد و می‌خواند و خودش مدعی است "طی این سی و پنج سال آن‌چنان خود را با کلمات عجین کرده‌ام که به هیئت دانشنامه‌هایی در‌آمده‌ام که طی این سال‌ها سه تنی از آن‌ها را خمیر کرده‌ام". تا اینجایش خوب بود..هانتا(قهرمان رمان) به وسوسه تنهایی دچار شده و هر دست و پا زدنی را همان قدر بیهوده می داند که زندگیش را گونه دیگری تصور کند.ولی حس متضاد وقتی به سراغم آمد که دیدم بدجوری دارد ادا در می آورد.مدام می خواهد کتابهای را که خوانده رابه رخت بکشد و جمله های باحال از توی کتابهای مختلف توی کتاب بیاورد و از مردن احساس و خمیر شدن شاهکارهای بزرگ ناله کند. .از نویسنده هایی که بهترین جمله های کتابشان را از کتابهای دیگر کش می روند بدم می آید.(نمونه بارزش کافکا در کرانه)انگار می خواهند بهت بگویند:هی فلانی!می بینی من چقدر کتاب خوندم و چقدر جمله های زیبا بلدم؟از نویسنده های پوچ گرا و به ته خط رسیده و البته با نارسیسم بالا هم زیاد خوانده ام که خود را بالاتر از همه می دانند و همه غیر از خوشان را الاغهای احمقی فرص می کنند که حتی نمی توانند به خر تبدیل شوند(نگاه کنید به خودشیفتگی قهرمان رمان ناتور دشت سالینجر) این کتاب مخلوطی از این دو بود ولی نویسنده اش خیلی زرنگتر از موراکامی و سالینجر بود که با خودشیفتگی اش یا پر کردن نیمی از کتاب از جمله ها و گفته های دیگران اعصابت را خورد کند. خواندنش خوب بود ولی روحم را آشفته نکرد.کتاب خوب باید افسرده ات کند. دست کم یک هفته ای مدام راه بود توی مغزت و کلافه ات کند و تو رابه فکر خودکشی کردن بیاندازد.

راستی چرا هیچ کس دیگر نمی تواند مثل بوف کور بنویسد؟

veraje-tanha — Thu, 10 Jul 2008 21:00:18 GMT

معشوقه من کره خر خرفتیست که وقتی می گویم دوستش دارم می گرید و به دشمنانم خواهد از من التجا بردن

زنان سرزمین من

veraje-tanha — Fri, 04 Jul 2008 19:58:18 GMT

"مذهب کار زنان است"رومن رولان

زنان سرزمین من آفریننده خدایان خاک خورده و کم رمق

خدایانی که بر سر در بهشت برینشان نوشته اند:"گردن کج نهید!"

زنان شبها در بستر وحشی لذت را تجربه کردن و روزها سرشکستگی

زمزمه کننده پیوسته آیته الکرسی و ندبه در شبهای سخت زمستانی

توبه کارهای ناکرده و گریه برای معصومان ندیده

جانمازتان چه گسترده است ای خواهران برای رهایی از دوزخ

و لبهایتان چه نشکفته از طعم عطر بوسه ای

و امیدهایتان چه تنگ در کوچه های تزویر پر از مردانی فروریخته ازجنس هوس

شب را بنگرید

زیرا من در همین شب عریان و پر زمزمه

با قلبی لرزان و" سخت فرساینده "

و با ساعت شماطه داری که نشان می داد هنوز از شب مانده

فریاد برکشیدم:

"من هیچ چیز در شما جز معشوقه ام نیافتم"

و معشوقه ای که سخت مانند زنان سرزمینم بود

آکنده از از خلایی کور و عطرکافور

کودنی زیبا با رقص اندامی نا بجا

غذای نذری

veraje-tanha — Tue, 24 Jun 2008 00:09:18 GMT

رفتم غذای نذری بگیرم.نزدیک خاته مان ,یک نمایشگاه بزرگ اتوموبیل که محوطه نزدیکش را چادر زده بودند و کسی را داخل راه نمی دادند و همان جا غذا پخش می کردند.ده پانزده نفری توی صف ایستاده بودند.آن طرف صف زنانه بود و این طرف مردانه.هوا سرد بود و همه با کاپشنهایی که یقه هایش را بالا زده بودیم وکله های قوز کرده منتظر بودیم.دستهایمان را داخل جیب کرده بودیم وبا زیر بغلمان قابلمه ها را نگه داشته بودیم.

پسر جوانی از داخل چادر بیرون آمد و گفت:"تا نیم ساعت دیگه غذا آماده است."همه یک دفعه قابلمه هایمان را بالا بردیم و گفتیم :" بگیر" "اینو بگیر"

پسر جواب داد"نه!ظرف یک بار مصرف می دهیم."

همه بلند داد زدیم "ظرف یک بار مصرف کوچیکه. تعداد خونوادمون زیاده."

پسر داخل چادر رفت و جوابی نداد.کم کم آدمهای دیگر نیز می آمدند و صف دیگری موازی صف ما درست کردند.آدمها تقریبا همه از من بزرگ تر بودند.مرد جلویی من مدام غر غر می کرد"آقایان!صف اصلی این است.لطفا بروید انتهای صف ما."میانسال بود و موهای سفید و چشمان روشنی داشت.یک دفعه یک نفر از جلو بلند داد زد"آتیش!"

صدایی گفت"برید کنار.الان همه می سوزیم."

رفتیم کنار.از توی چادر شعله های آتیش را دیدیم....یک نفر گفت"کپسول بیاورید." همه همدیگر را هل می دادیم و سعی کردیم عقب تر برویم .همان صدا دوباره گفت".آتیش گاز برای غذا بود.شعله هایش را زیاد کرده بودند."

همه دوباره همدیگر را هل دادیم و سعی کردیم بیاییم جلو تر.صف نا منظم شده بود.مردی جای من را توی صف گرفته بود.قابلمه از زیر بغلم سر خورد و افتاد.دیدم دستهایم را از جیب کاپشنم نمی توانم بیرون بیاورم.لرزم گرفته بود و صدای به هم خوردن دندانهایم آن قدر بلند بود که پشت سریم به بازویم زد و گفت"مجبوری توی این سرما بایستی؟"

چهار پنج سالی از من بزرگتر بود و هیکل گنده ای داشت

گفتم"آره.مثل تو که مجبوری."

چپ چپ نگاهم کرد و حرفی نزد.

مدام می آمدند و ازدحام بیشترمی شد.مرد مو سفیدهر بار به یک نفر می گفت"آقای عزیز!صف اصلی این است.لطفا بروید انتهای صف ما."از نیم ساعت نیز گذشته بود و صبرمان تمام شده بود.باسکه های پول به شیشه مغازه می کوبیدیم.صدایی از داخل گفت"نکنید!الان آماده میشه."

پیر مردی از پشت هل می داد.مرد مو سفید دید"آقای عزیز!چرا هل میدهی؟می خوای جلوی صف بایستی؟"

و دستش را گرفت و آورد جلوی خودش"بیا!بایست!"

پیر مرد ایستاد و دوباره هل می داد.مرد مو سفید طاقتش تمام شد"باز هم که هل می دهی ؟اصلا نمی گذارم قبل از من غذا بگیری."و محکم هلش داد عقب.

پیرمرد گفت" از عقب هلم دادند"

مرد مو سفید گفت"عقب تو که من هستم.چرا دروغ میگی؟"

صدایی از عقب گفت" صلوات بفرستید.نذر امام حسین است."

همه صلوات فرستادیم. بالاخره غذا آمده شد.مردی از داخل چادردستهایش را بیرون آورد و ظرفهای یک بار مصرف را می داد.یک دفعه طوفان شدیدی درست شد.همه نفر جلویمان را را هل می دادیم و می خواستیم زودتر غذا بگیریم .مرد مو سفید گفت"آقا تو صف بایستید."

و رو به مردی که فقط دستهایش معلوم بود گفت"آقا فقط به اونهایی که توی این صف هستند غذا بده"

ولی صدایش توی همهمه گم شد.من را هل دادند و مدام عقب و عقب تر می رفتم.قابلمه ام پرت شد روی زمین.داشتم له می شدم. رفتم و گوشه ای دور از ازدحام ایستادم و منتظر شدم همه غذایشان را بگیرند و بعد من بروم جلو و بگیرم. پیرمرد مدام هل می داد.مرد مو سفید داد زد" برو اون ور.من اصلا نمی گذارم تو غذا بگیری." و با دست محکم هلش داد عقب.ولی ییرمرد دوباره جلو آمد و آدمهای جلو تر از مرد مو سفید را هم هل داد و خیلی زود غذا گرفت.مرد مو سفید را مدام عقب و عقب تر هل می دادند.انگار دیگر عجله ای نداشت.به آدمهایی که هلش می دادند و خارج از صف غذا می گرفتند دیگر چیزی نمی گفت.نوبت که به یک نفر جلو تر از او رسید غذا تمام شد.فقط من و مرد مو سفیدو چند نفر دیگر بودیم. همه شروع کردیم به فریاد زدن"دو ساعت توی سرما منتظر شدیم و آخر سر هم غذا ندادید."

صدایی از داخل چادر گفت"مگه سپرده بودین؟می خواستین زرنگ باشین."

یکی از ما بلند گفت"نا مسلمونها"

فقط مرد مو سفید بود که بی آنکه حرفی بزند سوار ماشینش شد و خیلی زود رفت.

تسمیم کبرا

veraje-tanha — Fri, 20 Jun 2008 14:39:18 GMT

کبری دیگر حواسش جمع است که کتابش را توی حیاط کنار درخت نگذارد تا خیس شود.پترس فداکار عقلش رسیده که با چتد دقیقه چکه کردن آب از سدسوراخ شده شهر غرق نمی شود.اودیگر ساعتها شستش را داخل سد سوراخ شده فرو نمی برد. سریع به خانه می آید و اتفاق را برای پدرش تعریف می کند تا خود پدر دست به کار شود.من هم دیگر به این فکر نمی کنم که بدترین روز زندگیم همان روز بود که مادرم به من قول داد که اگر ظهر بخوابم عصر با هم به پارک میرویم و من دو ساعت تمام با این که خوابم نمی برد چشمهایم را بستم ولی آخر سر مادرم مرا به پارک نبرد. من دیگر فکر نمی کنم مادرم می دانسته من خواب نیستم و برای همین مرا به پارک نبرده.من حالا هر روز ساعتها خودم را به خواب می زنم تا چیزهایی که دور و برم اتفاق می افتد را نبینم.تا یادم برود روزی با خودم قرار گذاشتم همه زبانها را یاد بگیرم تا بتوانم به همه جای دنیا بروم, یادم برود روزی می خواستم خلبان بشوم تا بتوانم تابالای ابرها پرواز کنم.بادم برود روزی می خواستم محبوبترین آدم دنیا بشوم ولی الان هیچ دوستی ندارم.و یادم برود آن امتحان املایی که "تصمیم کبری"را"تسمیم کبرا" نوشتم و آن قدر گریه کردم که معلم هجده ام را بیست کرد.ولی من دست بردار نبودم و هی می پرسیدم"مگه چه فرقی داره این جوری بنویسیم؟"و معلم جواب می داد"بزرگ شدی می فهمی."

من بزرگ شدم ویادم رفته که هنوز نمی دانم چه فرقی دارند.

مرگ تدریجی یک وبلاگ

veraje-tanha — Tue, 20 May 2008 19:55:18 GMT

بهترین هدیه ای که در آستانه تولد یک سالگی وبلاگم می توانم به خودم بدهم این است که برای مدتی تعطیلش کنم.احساس می کنم به جاده بی انتهایی رسیده ام که تا فرسنگها دور تر از خودم هیچ کورسوی نوری که نشان از مقصدی باشد رانمی بینم.پس کافی است گذراندن این همه مدت برای یافتن مقصدی کور و نامعلوم.می خواهم مدتی ذهنم را بی هیچ دغدغه ای آرام کنم.

از بزرگترین آرزوهایم این است که مرگم در روز تولدم باشد.حالا که تا روز تولدم زمان زیادی باقی مانده،این بلا را بر سر وبلاگم در می آورم!

تنوع

veraje-tanha — Sun, 04 May 2008 21:29:17 GMT

سینه ام راجلو دادم وسعی کردم به چشمانش نگاه نکنم.آب گلویم را قورت دادم و حرفهایی که بیش از ده بار برای خودم تکرار کرده بودم را گفتم:"حالا هیچ چیز جدیدی باقی نمانده.هر غذای خوش مزه ای خورده شده,هر چیزی که به درد نوشتن می خورد نوشته شده,هر کاری که می خواهی انجام دهی انگار قبلا هم انجام دادی ودر نهایت این که با آدمی که دوستش داری همه حرفها را زده ای و هیچ چیز جدیدی باقی نمانده که به او بگویی."

این جمله "با آدمی که دوستش داری"را بلند تر گفتم تا بفهمد منظورم چه کسی است.

برای چند لحظه توی چشمهایم نگاه کرد و در حالی که صدایش می لرزید گفت:"اگر فکر می کنی جدا شدن ما باعث تنوعی در زندگیت می شود اشکالی ندارد."

جدا شدن؟جدا شدن آن کلمه ای نبود که من می خواستم.جدا شدن یک مفهوم کلی است.می توانیم جدا شویم ولی یک دوست باقی بمانیم.این طوری دلمان برای همدیگر تنگ می شود و هر وقت همدیگر را می بینیم حرف تازه ای وجود دارد که بگوییم.

همیشه وقتی منتظر یک اتفاق هستی تا تو را از این حالت رقت بار و کسل کننده نجات دهد آن اتفاق خواهد افتاد,ولی همان چیزی که قرار بود تو را از یکنواختی نجات دهد وسیله ای می شود برای ایجاد همین تکرار.این را حالا دو ماه بعد از جدا شدن از او فهمیده ام که دیگر هیچ کار جدیدی برایم نمانده تا انجام دهم.حالا که حتی تغییر عادتهای روزمره ام هم نمی تواند باعث تنوعی در زندگیم بشود.حالا که همه چیز برایم عادی شده و هیچ چیزی سبب نمی شود از این قالب خشک و بی روح خارج شوم..حالا که فهمیده ام مرگ بهترین تنوع است.چون بعد از آن دیگر هیچ غلطی نمی توانم بکنم.

بخشهایی از یک داستان نوشته نشده

لاک صورتی

veraje-tanha — Sat, 19 Apr 2008 23:36:18 GMT

همین که دختر داشت آخرین قاچ پیتزا را توی دهانش می برد و به پسر می خندید حس غریبی به پسر دست داد.ناگهان از دختر بدش آمد.از دهان کوچکش که داشت پیتزا را آرام فرو می داد,از رژ لب نارنجی رنگ از خنده ای گشادی که به صورتش چسبیده بود و با چشمهایش ناسازگاری داشت ،از دستهایش و لاک صورتی که به ناخن زده بود متنفر شد.آخرین قاچی که می خواست به دهانش فروببرد را پایین آورد و به دختر نگاه کرد.

دختر همچنان می خندید و دستهایش را روی دستهای پسر گذاشت:

"یک هفته دیگه این موقع توی شمال هستیم.میوه عروسی را سفارش دادی؟"

"آره."

و انگشتهای پسر را بیشتر فشار داد:

"خوش به حالت!هیچ استرسی نداری.من دارم از اضطراب می میرم."

"دلیلی نداره.همه چیز منظم پیش میره."

پسر رانندگی می کرد و وقتی داشت به سمت راست می پیچید نگاهش به دستهای دختر افتاد که کنار دنده ماشین بود و دوباره همان حس غریب به سراغش آمد:

"راستی لاکت رو عوض کن.اصلا بهت نمی آید."

دختر سرش را چرخاند:

"یه کم آروم تر برو.چرا این قدر تند میری؟"

"لاک صورتی اصلا با صورتهای تیره جور در نمیاد."

"رنگ لاک چه ربطی به رنگ پوست داره؟"

پسر چشمانش را بست و به آن موقعی فکر کرد که توی رستوران بودند.چشمانش را که باز کرد خنده دختر جلوی چشمش آمد.بار دوم که خواست به سمت راست بپیچد عمدا سرش را به راست نچرخاند و ماشین محکم خورد به زنی که کنار خیابان ایستاده بود و منتظر تاکسی بود.

veraje-tanha — Wed, 09 Apr 2008 12:59:51 GMT

وقتی همه آدمیان بتوانند خواندن را بیاموزند،در گذر زمان نه تنها نوشتن بلکه اندیشیدن نیز تباه می شود.

نیچه از کتاب "چنین گفت زرتشت"